Haisommar frå Lahlum

Det er vel neppe noko overrasking for dei som kjenner meg, men tradisjonell «britisk» krim er ein av mine guilty pleasures: både fordi eg liker intrikate plott som går opp, men like mykje fordi dei er fantastiske periodestudiar (anten som levningar eller beretningar). Hans Olav Lahlum har levert mange glimrande slike dei siste åra.

Seinaste kapitlet er Haimennesket, som vart lansert for ei snau veke sidan. Det er ein stram og lettlesen roman, med eit på sett og vis mørkare tema enn tidlegare: Eit grotesk drap på eit lite barn ti år tilbake i tid. Nyttar vi Patricias brotsverks-taksonomi  (som også gjev namn til romanane i serien) skapar dette menneskefluger og katalysatormord.

Som handverk har eg lite å utsetja på boka: Handlinga er stram, og plottet går opp utan at det kjenst som om forfattaren har halde tilbake informasjon for meg. Eg mista rett nok tråden litt nokre gonger då ein del familieløyndomar vart rulla opp og eg venta forgjeves på (minst) ein ein Christie-vri som ikkje slo til. Så kva sakna eg:

Eg sakna den tidskoloritten i dei førre bøkene.  Jau då: Dette let seg forklara med at det er eit kammerspel og fjernt frå Oslo. Og ja, ein del sentrale haldningar og meiningar hjå persongalleriet er nok historisk motivert. Og ja, eg skjønar om Lahlum meiner at det ligg under verdigheita hans å skriva inn tidskoloritt som krydder. Men likevel.

Eg saknar òg Miriam. Både fordi ho var ein fin figur, og fordi det liksom ikkje heilt svingar av forhaldet til K2 og Patricia. Menneskeleg sett har dei det nok fint, men i dei førre bøkene var Patricia ein overjordisk hjerne – avhenging av den menneskelege K2 for sansa og handla. Ho var samstundes eit mysterium, lett å fornærma og vanskeleg å få noko ut av. No er K2/P i mykje større grad eit velkoordinert radarpar, som ikkje eigentleg vert hindra av at Patricia er ein hemmeleg uoffisiell (og dimed litt illegitim) hjelpar og immobil.

Notesats

jsvVolda  mållag har gjeve ut heftet Julesongar. Det har vorte populært i bygda, og opplaget på 1000 var openbert i minste laget. Då kan det vera naturleg å retta opp i noko som kan skapa misforståingar.

I kolofonen står underteikna som ansvarleg for «notesats». Dette tyder ikkje at han er spesielt flink med notar, eller har vorte særleg musikalsk. Slik er det ikkje. Eg nytta programmet LilyPond, som eit eit LaTeX-liknande program for å skriva notar. Det er dessutan veldig godt dokumentert, så med litt research gjekk det overraskande greitt å få notane til å sjå ut som dei skulle. Denne illustrasjonen var nyttig for å finna ut kva toneart songane gjekk i.