Brukarvenlegheit

Apple har lenge vore symbolet på god design. Eg hugsar kjensla eg fekk i 2004, då eg oppdaga at iBook-en min vakna opp frå dvale med ein gong eg opna han. Eller: at dei gjorde lyd av/på til ein fysisk knapp på iPhone (eg veit ikkje om det er slik lenger, eg har ikkje eigd iPhone sidan 3G-modellen).

Eg meiner framleis at Apple lager pene og skikkelege dingsar. Det irriterer meg at dei ikkje eigentleg er mogleg å fiksa sjølv (eg har bytta glas på ein iPad, og det var tydelegvis ikkje heilt meininga. Eg vurderer sterkt Fairphone neste gong eg må kjøpa ein mobiltelefon), og det irriterer meg at OS-et kjenst meir lukka for kvar generasjon (atterhald: eg har ikkje brukt det dagleg sidan 2012).

Don Norman og Bruce Tognazzini har skrive ein fantastisk artikkel eg oppdaga fyrst no om how Apple is giving design a bad name. Don Norman er sjølvsagt mannen bak Design of Everyday Things. Om du berre skal lesa ti populærvitskaplege bøker om psykologi, bør dette vera ei av dei.

Malapropos: Jef Raskins Canon CAT er truleg det mest interessant eksperimentet i UI-design. Historia om SWYFT/CAT er fascinerande lesnad, og eg tenkjer ofte på om det hadde vore mogleg å vidareføra prinsippa herifrå til alt vi bruker datamaskiner til i dag.

E-post og sikkerheit

Om du ikkje visste det: E-post er om lag den minst sikre måten du kan kommunisera på, sidan det tek utgangspunkt i å senda ukryptert informasjon gjennom ei heil rekkje ledd du har minimal kontroll på. Ironisk nok er det truleg sikrare no enn det var før, sidan folk flest bruker webmail av eit eller anna slag (og e-posten iallfall ikkje kan lesast av uvedkomande på klientmaskinene). Men for NSA med vener er det fritt fram.

Eg har brukt mange år av livet mitt på å tru på PGP og S/MIME, og av og til gått så langt at eg har drive forkynning for slik teknologi. Så har eg gjeve opp: Det er nesten vonlaust å få folk flest (= dei eg stort sett vil kommunisera med) til å kryptera e-post, og ein legg att nesten same meta-data same kor flink ein er til å kryptera.

Eller, som Bruce Schneier seier det:

I have recently come to the conclusion that e-mail is fundamentally unsecurable. The things we want out of e-mail, and an e-mail system, are not readily compatible with encryption

Så då skal eg ikkje skriva meir om kryptering. Bruk HTTPS på nettet, køyr ein passeleg sikker nettlesar, krypter disken på den bærbare maskina di, søk med DuckDuckGo i staden for Google. Har ein fin dag.

Notesats

jsvVolda  mållag har gjeve ut heftet Julesongar. Det har vorte populært i bygda, og opplaget på 1000 var openbert i minste laget. Då kan det vera naturleg å retta opp i noko som kan skapa misforståingar.

I kolofonen står underteikna som ansvarleg for «notesats». Dette tyder ikkje at han er spesielt flink med notar, eller har vorte særleg musikalsk. Slik er det ikkje. Eg nytta programmet LilyPond, som eit eit LaTeX-liknande program for å skriva notar. Det er dessutan veldig godt dokumentert, så med litt research gjekk det overraskande greitt å få notane til å sjå ut som dei skulle. Denne illustrasjonen var nyttig for å finna ut kva toneart songane gjekk i.