Tarjei Vågstøl

Då eg budde i Kairo, var det ein TV-kanal som køyrte “24-maraton”: To episodar kvar dag. Etter ein sesong oppdaga eg at det tok fullstendig kontroll over livet mitt å følgja med, så etter dess har eg ikkje sett på serien i det heile (sjølv ikkje i det meir moderate ein-time-i-veka tempoet som dei norske kanalane legg opp til).

Ein annan grunn til at eg slutta å sjå må, var at eg vart intellektuelt fornærma. Alt kunne løysast ved tortur, og torturen verka alltid, gjerne på nokre minutt. Etter kvart byrja eg å omtala 24 som “serien der Jack Bauer torturerer seg frå mistenkt til mistenkt”.

Uansett, eg kom over dette spelet. Ut frå dei same reglane kan ein sikkert laga liknande spel for andre dumme seriar òg.

(Eg byrjar å innsjå at eg kanskje burde døypa om Krigsspel-kategorien min til “spel”, eller noko).

Vidar Lund gjorde meg merksam på ei teneste eg har høyrt snakk om tidlegare, nemleg LibraryThing [LT]. I korte drag er det “last.fm for bøker”: Legg inn biblioteket ditt og sjå andre som har same bøkene som deg.

Eg er positiv (les: eg tykkjer det er eit artig påfunn), men eg er litt skeptisk til nytteverdien. Det er sjølvsagt greitt å ha ei side der ein kan registrera bøkene sine, men spørsmålet er kva ein eigentleg får ut av LT.

• LT frir meg ikkje frå å måtte vedlikehalda ganske store bok- og artikkelbasar i BibTeX og EndNote. Eg er heilt avhengig av desse verktøya som skrivestøtte når eg produserer tekst (anten i Microsoft Word eller i LaTeX). Dersom eg kunne synkronisert LT med EN og BibTeX, hadde himmelen vore nær.
• Slike sosiale tenester som er baserte på statistikk, krev ei viss mengde informasjon inn før resultata byrjar å vera meiningsfulle. Truleg er det noko matematikk inne i biletet her, men eg kan for lite til skjøna kva eg ikkje veit. Last.fm byrjar fyrst å gje gode svar når du har nokre tusen låtar registrert, kanskje fleire dersom musikksmaken din sprikar i alle retningar. Sidan folk ikkje les ei bok kvart femte minutt, skulle eg tru at det var naudsynt med fleire brukarar og høgare kvalitet på dei objekta som vart merkte. Med det siste meiner eg at kvar bok må ha høgre “informasjonsverdi” enn td. kvar låt i last.fm.

Det siste punktet er det viktigaste. Medan eg tenkjer hardt på korleis dataverktøy kan hjelpa meg til å tenkja betre, innser eg at datamengd og “verdi på informasjonseiningar” er variablar i ein formel eg ikkje anar korleis ser ut, eller korleis eg skal skjøna noko av. Eg skal vedgå at eg fekk ideen då eg las ein artikkel av Steven Berlin Johnsson: “Tool For Thought“. Der fortel han om korleis han har samla notat i DEVONthink, og bruker dette som hovudverktøy når han gjer research.

The DevonThink software does a great job at making semantic connections between documents based on word frequency. I have pre-filtered the results by selecting quotes that interest me, and by archiving my own prose. The signal-to-noise ratio is so high because I’ve eliminated 99% of the noise on my own.

Eg skal vedgå at dette er vorte ei “dille” som eg tenkjer mykje på. Samstundes har eg ikkje tenkt heilt ut kva eg faktisk er på jakt etter, så eg skal prøva å skissera det eg tenkjer i fleire innlegg etter kvart.

Medan de ventar på Godot, har eg laga meg ein profil på LibraryThing. Eg har òg oppretta gruppa Målfolk. Så får me sjå på dette, då.

Når hjernen min treng å kvila seg frå alt ei hovudfagsoppgåve som tek urimeleg[1] mykje tid, arbeider eg med ein lang tekst om draumen om maskiner som kan hjelpa oss å tenkja. Ein av arbeidshypotesane mine er at medan draumen har vore å koda informasjon slik at datamaskina kan behandla han som meiningsfull, er nesten alle dei populære “tenkjeverktøya” på Internet basert på statistikk. Den statistikken som er enklast å produsera, er den som seier noko om kva andre liker: Difor finst det mange tenester der brukarar kan finna kva for blogg-innlegg som er mest populære, eller kva sangar som er mest populære. Rett skal vera rett, noko av denne statistikken er ganske avansert og kan presentera hjelpsame råd av typen “dei fleste som liker X og Y, liker også Z og W”.

Difor tykkjer eg at ein ny teneste eg kom over, outside.in, er ganske interessant. Den har som mål å merkja sider på nettet etter kva for geografisk område dei handlar om. Frå eigenreklamen deira:

Every day, the web collects new essential information about your local community: the open house around the corner; a restaurant review in the local paper; a rant from a parent about a declining public school; a concert that’s just been announced; a police report on a recent break-in; gossip about a celebrity sighting. But while that information is all grounded in a real-world place, on the web it is scattered everywhere: in blogs, online newspapers, discussion threads, government sites.

outside.in is designed to change all that, as a bridge between information space and real-world space — a place to see in a single glance all the interesting things that are happening around you.

Eg tykkjer konseptet er interessant, fordi det legg meiningsfulle metadata til innlegg.

[1] Det er ikkje sant at det er urimeleg mykje tid. Det berre kjenst slik, når ein har så mange andre plikter (barn og jobb) som krev jamleg arbeid - det gjer at tidslukene der det er rom for å arbeida med oppgåver som krev ei viss tid til saman, vert så småe.

Etter ei lang historie byrja eg å bruka last.fm i fjor haust. Dersom du ikkje les denne bloggen gjennom ein RSS-feed, kan du sjå kva artistar eg høyrde på i førre veke øvst i venstrespalta (er du litt web2.0, finst det faktisk ein feed slik at du kan følgja med på kva eg høyrer på).

Elles slit eg med å få last.fm til å skjøna at eg ikkje bur i eit blackmetal-nabolag. Då eg byrja å fylla på med songar i fjor, høyrde eg ein del på svartmetall, men no er det faktisk slik at generelt sett har eg ikkje mykje musikalsk sams med td. ihataron og kokkomaskin. Diverre, kanskje.

Det er utruleg kor mykje fjernsyn ein får sett når ein er heime med eit lite barn. I vinter har eg faktisk følgt heile den norske serien “Kodenavn Hunter“. No, når siste episoden er slutt, tykkjer eg difor at det er på sin plass (les: legitimt) å kommentera serien. (more…)

I dag kom eg over ei ganske artig sak i Dagbladet Magasinet (nettutgåva)

Det evige spørsmålet er altså kvifor økonomiane i dei nordiske landa går så bra. No har nokre danske forskarar (tilsynelatande er ingen av dei økonomar, kva konklusjonar me no skal dra av det) skrive ei bok der dei hevdar at den sosiale kapitalen, altså eit samleomgrep for kor velfungerande eit samfunn er, er ein viktig del av “ressursgrunnlaget” til ein økonomi.

- Summen av det ofte uformelle samarbeidet som daglig foregår på kryss og tvers mellom borgere, mellom borgere og velferdsstat, og som hviler på tillit og normer bygget opp gjennom en lang historie.

No er det vanskeleg å seia så mykje fornuftig etter berre å ha lese ein avisartikkel om ei populærvitskapleg bok (moral: du kan sikkert seia noko særleg etter å ha lese eit blogg-innlegg om ein avisartikkel om ei bok, heller), men eg lurer på kor mykje forklaringskraft dette har. Altså, kan ein slå saman ganske komplekse historiske føresetnader til ein “verdi” ein kallar “sosial kapital”?

Nokre unge kommunistar (føremonen med å nærma seg tredve er at ein kan omtala yngre personar som «unge») skreiv ein artikkel for nokre veker sidan om at open kjeldekode og datamaskiner gjer at framtida er fantastisk, dvs. konvergerer mot kommunisme.

Eg las artikkelen og tenkte at «nei, det er ikkje heilt rett», men eg kom meg aldri så langt at eg fekk skrive eit motinnlegg. Det har heldigvis Senter for Marxistiske og Matematiske Studium gjort. I ein lang og grundig artikkel tek dei føre seg kor godt «fri programvare» kan vera ein del av kapitalismen.

Me gler oss til del 2.