Jan Fredrik Hovden, «Elektroniske oppslagstavler (BBS) i Noreg
Eit forsøk på å konstruere eit felt for personleg datakommunikasjon ved hjelp av Pierre Bourdieu sin praksisteori.», Hovudfagsoppgåve i sosiologi, Universitetet i Bergen, 1997.
Alle dei som likte Mordet på Adder, bør oppsøkja Krematoriet. Verkeleg. Om ikkje anna, så kan du få stadfesta at eg har ekstremt lågpanna humor.
Det bitraste er at eg ikkje har greidd å finna att Mordet på Adder på nettet. Det provar berre at sirkulasjon i BBS-Noreg på starten av 1990-talet ikkje kan reknast som «publisering».[1]
Noko seier meg at eg kjem til å elska Kill Buljo.
[1] Nokre prøvde seg med “EOT”. Den forkortinga fekk aldri heilt fotfeste. Det hadde vore interessant om nokon hadde laga eit oversyn over korleis det gjekk med det mild sagt aparte BBS-miljøet rundt Bergen etter at Internet-hausten (nesten det same som atom-vinter) kom over det. Lars-Toralf Storstand er til dømes å finna på bloggen Målmannen, som til forveksling liknar på BBSen «Lion of Zion» (berre at språket no er eit slags heimelaga høgnorsk).
Nokre år tilbake var eg ein slik som fór rundt og beint folk i leggen dersom dei laga nettsider som ikkje var gyldig i høve til standarden. I dag kom eg på det, sikkert fordi eg var innom nokre sider som såg ekstremt ufancy ut (ikkje spør kvifor).
Eg køyrde denne sida gjennom XHTML-validatoren til W3C, og fekk 19 feil og 34 åtvaringar. Ein Drupal-installasjon eg sette opp på jobben nyss, gav 26 feil (mange av dei skal sikkert eg, og ikkje Drupal, ha skulda for). Det går tilbake med meg.
Ja. Ifølgje SSB er det 796 personar som har “Tarjei” som fyrste fornamn. Dersom ein søkjer på Google etter Tarjei, peikar det tiande (av over 410 000) treffet til meg. No må eg berre gje ut nokre bøker, så slår eg Tarjei Vesaas.
Oppdatering (2007-03-20): Det er godt at eg eigentleg ikkje ser på nettet som ei popularitetstevling. Då eg sjekka i dag, hadde ein viss Thomas Marco Blatt snike seg inn før meg, berre ved å vinna Tarjei Vesaas’ debutantpris. VG-oppslag er tydelegvis vegen å gå, men eg er ikkje sikker på om eg er klar for den vegen enno. Neste treff på meg (etter nr. 11) kjem langt nede på lista.
Takk vere ein hyggeleg medarbeidar på Humac i Oslo City, fekk eg stadfesta at problemet var straumforsyninga (”batterieliminator”). På eitt vis var det greit, for då er det ikkje tvingane naudsynt å kjøpa ny maskin.
Problemet er at det kostar 750 kr for ei ny straumforsyning. Eg tykkjer det er litt dyrt, eg. Særleg for ei maskin som bør bytast ut om eitt til to år, uansett.
For å vera ærleg, har eg nesten aldri opplevd at det er sjølve straumforsyninga som går sund. Det er visst ikkje eit uvanleg problem på Apple-maskiner, men utan måleverktøy og loddebolt er det litt vanskeleg å vera handyman - eg kan ikkje ein gong finna ut kvar problemet et. Denne sida har fine instruksjonar.
Clah Ohlsson sel fine batterieliminatorar, men det hjelper jo ikkje når desse ikkje har Apple-plugg.
Oppdatering: Eg beit i sureplet, og kjøpte ei flunkande ny 65W straumforsyning med Apple-logo. I bakhovudet snurra ideen om at eg kunne funne ei gamal, utgått PC-straumforsyning og lodda på Apple-pluggen. Så melde spørsmåla seg: (1) Kva vil “nesten rett” volt-styrke gjera med maskina mi?, (2) Kva skjer om eg koplar pluggen med feil polaritet?, og (3) Eg har ikkje loddebolt, og er ikkje særleg flink med lodding heller.
Enden på visa var at eg sa til meg sjølv:
Tarjei, sjølv om far din er ingeniør og bror din er ingeniør, tyder ikkje det at du har noko ingeniør-gen. Du er fyrst og fremst snart historikar, pratmakar og dessutan ganske flink med software. Kvifor valde du Apple i utgangspunktet? Var det ikkje fordi du ville ha ei maskin som berre verka?
Eg har eigentleg ingenting å vera sur for. Datamaskiner går sund. Fornuftige brukarar tek tryggingskopiar (ja, det har eg gjort). Dessutan, det speler ingen rolle kvar ein bruker maskina si frå. “The Network is the Computer”.
Alt dette er sant. Det er ingenting som er kritisk. Så lenge eg har ei maskin med Word og Endnote, kan eg arbeida med oppgåva mi (dei som lurer på kvifor eg ikkje bruker LaTeX til dette no, kan få ei lang forklaring). E-post kan eg lesa med Gmail, RSS-feeds kan eg følgja med på med Netvibes. Det er berre det at etter to og eit halvt år har datamaskina mi vorte eit veldig behageleg arbeidsmiljø, tilpassa meg. Kvar einaste vesle krik og krok av operativsystemet var tilpassa slik eg ville ha det. Rett nok, iBook-en min var gamal (to og eit halvt år), og treg (1.25GHz G4-prosessor). Likevel overraska ho meg ved å vera så utruleg stabil og rask i bruk. Dessutan var ho grensesnittet mitt til veldig mykje informasjon og arbeid.
I dag slutta ho nemleg å lada. Ho skjønar ikkje at eg har kopla til ein batteriladar, ein gong, så det er ikkje batteriet (det er eit halvår, og har funka heilt strålande). Eg vonar at det berre er ladaren, som rett nok har vore gjennom mykje. Dersom det er sjølve maskina, spyr eg. Eg har nullstilt PROM, NVRAM og PMU, så det må vera ein fysisk defekt, om det ikkje er ladaren som er gåen.
Det er uaktuelt å bruka tusenvis av kroner på “service” (for dette kan eg ikkje fiksa sjølv) når maskina er så gamal. Men, eg har rett og slett ikkje lyst å bruka pengar på ei ny maskin no, heller. Siste generasjon MacBook er veldig fine, men dei kostar 12 000 kr. Slike investeringar skal ein liksom ta når ein har planlagt det. Planane mine var at det kunne vera greitt å byta om eit års tid.
Snart skal eg reisa ut i skogen og leva av det eg kan fanga sjølv. Eg skal ta opp med resten av familien om me kanskje kan verta slik som dei viser på TV-serien Der ingen skulle tru …, og bu på eit nedlagt (av gode grunnar) småbruk utan straum, vatn og telefon.
No har eg lagt inn nokre bøker i LibraryThing. Eg er framleis skeptisk, det skulle berre mangla, men eg har oppdaga ein kul ting med systemet: LT opererer med eit “verk” [work], som er ei samling av alle utgjevingar og omsetjingar av ei og same boka (på sikt har dei òg lova ein funksjon for å samla bøker som har fleire band).
Av negative ting kan eg nemna at grensesnittet framleis ber preg av å vera litt beta (og ikkje verka heilt godt i Opera). Dessutan er det rett og slett mykje styr å leggja inn bøker, særleg om ein er oppteken av å få registrert rett utgåve. Problema er særleg tydelege for norskspråklege bøker — dersom det hadde vore mogleg å søkja rett i BIBSYS, hadde mykje vore løyst.
Oppdatering: Den siste innvendinga mi er at eg gjerne skulle hatt fleire felt i kvart bibliografisk oppslag.
Då eg gjekk på gymnaset og skulle læra “studieteknikk” (det var berre eit pedagogisk omgrep eg hata meir, og det var “gruppearbeid”), var tankekart det heilt store. Eg trur aldri at eg laga eit einaste eitt.
Fyrst og fremst kom det seg av at eg ikkje skjøna poenget. Eg skjøna aldri om (i) meininga var at resultatet, altså det ferdige tankekartet, skulle presentera pensum i fortetta form, eller (ii) om det var prosessen med å laga tankekartet som skulle vera lærerikt. For meg trur eg rett og slett at tankekartet trefte feil nivå: Eg liker godt både “argumentasjonsrekkjer”, tidsliner og andre, meir avgrensa visualiseringar av informasjon.
Eg trur at tankekart har mykje sams med PowerPoint, munnleg framføring, gruppearbeid, gateteater, ClassFronter og strategidokument. Det er mogleg å føra “heimeside” (i åra 1996–2003) og “blog” (frå 2002–) på lista.
