Tarjei Vågstøl

Til jol investerte eg i eit digitalkamera. Eg har aldri drive noko særleg med foto, og evnene mine er vel under snittet, òg. Likevel prøver eg å ta nokre bilete. Det viktigaste motivet er sjølvsagt Dagny, og eg zoomar sjølvsagt inn slik at alle grautflekkane i andletet henne synest. (Det er naturleg nok ikkje eg som har teke det fine biletet som illustrerer dette innlegget, det er det Ragnhild Ås som har gjort, på Kaffistova 17. mai.)

Samstundes prøver eg ofte å ta bilete av ikkje-objekt òg: Bokhylla, rotet i stova, huset vårt. Eit innlegg frå Peter Englund gjorde at eg skjøna kvifor eg gjer det:

… det [är] sällan avsedda motivet som nu tilldrar sig min uppmärksamhet, och gör fotot intressant. Ofta är det istället vad som skymtar i bakgrunden. För där finns det jag verkligen glömt: bilderna jag satte upp på korridorens köksskåp, plastlådorna där jag samlade mina excerpter, bokhyllan vi hade när jag var barn samt de böcker som stod i den, och så vidare.

Eg oppgraderte til siste utgåva av WordPress nyleg, og nytta høvet til å byta ut temaet samstundes. Eg vonar at dei fleste (alle to) les denne bloggen med ein RSS-lesar, men dei som ikkje gjer det, får det sikkert litt trivelegare no.

No må eg sjå å koma meg attende til pensum her.

I avisa står det det at det snart berre er «vaksne som bruker e-post». Det gjorde at eg byrja å tenkja over kva elektroniske kommunikasjonsformer eg faktisk bruker.

Telefon [ein-til-ein]. Eg er ikkje den som likar best å snakka i telefonen. Det er det fleire grunnar til. Eg misliker lyden av mi eiga stemme, og eg misliker dei konstante avbrota telefonoppringingar fører til. Likevel har eg vorte flinkare til å hugsa på å ha med meg ein opplada mobiltelefon.

SMS [ein-til-ein]. For tre-fire år sidan var SMS verkeleg tingen, men eg har kjensla av at det er i ferd med å gå litt av moten? Eg får færre SMSar i dag enn eg gjorde for berre eitt år sidan. Kanskje det kjem av at mobiltelefonar byrjar å stø e-post og nettprat? Eller kanskje det kjem av at SMS er ganske tungvidt og begrensa?

E-post. [ein-til-ein, mange-til-mange, ein-til-mange] Sidan 1994, og eg reknar meg for ein rimeleg avansert brukar. Eg har fem-seks “aktive” adresser, som eg bruker i ulike samanhengar, og har eit ganske komplekst opplegg for å lesa e-posten min kor som helst.

Nettpart (chat, ilmeldingar, instant messaging). [ein-til-ein] Eg tok i bruk nettprat ganske motviljug. Fyrst og fremst misliker eg dei konstante avbrota, det at det sprett opp nokon som vil snakka med deg heile tida. Men no er eg tilgjengeleg både på MSN og GoogleTalk. IRC, mange-til-mange-nettprat, har eg nesten ikkje brukt.

USENET. Eg byrja faktisk å lesa Usenet samtidig som eg byrja å bruka e-post, og eg har vel skrive eit par hundre innlegg til saman. Usenet er mindre populært no enn for ti år sidan, men veldig artig å følgja med på: Dei som deltek er skriveføre, og verktøya for å lesa og skriva artiklar er gode. Men det tek rett og slett for mykje tid å følgja så mykje med at eg kan delta i diskusjonane. [mange-til-mange]

Webforum. Dette er den vonde tvillingbroren til Usenet, men dersom ein er interessert i eit litt smalt emne, er dette ofte den beste måten å koma i kontakt med andre som deler den interessa. Eg les ein del forum, alt etter kva som opptek meg, men eg er ikkje ein aktiv forumdebattant. [mange-til-mange].

Sosiale webforum. Eg har ikkje brukt Facebook eller MySpace.

Bloggar. Eg er overraska over meg sjølv, men eg liker faktisk bloggar no. Fyrst og fremst fordi RSS-protokollen gjer at eg kan lesa bloggar utan å gå inn på (stygge) nettsider, men bruka eit grensesnitt som minner om e-post. Eg bruker ein RSS-lesar som heiter NewsFire, men ein kan oppnå det same med diverse nettbaserte løysingar. Bloggar er lite eigna til diskusjon, men veleigna som talarstol.

Ei stor pakke frå Multi-man Publishing venta på meg i posten i går. Det var regelboka til Advanced Squad Leader (ASL), saman med modulane Beyond Valor og Yanks!. ASL er eit gamaldags strategibrettspel lagt til andre verdskrigen, og eg vil gå så langt som å seia at det er eitt av høgdepunkta blant slike spel (det finst mange høgdepunkt). Det pussige er kanskje at då Gudrun spurde kven eg tenkte å spela det med, svara eg heilt ærleg “meg sjølv”. Eg ventar eigentleg ikkje å finna nokon å spela det med. Men kanskje denne bloggen er staden å presentera galskapen? Eg kan jo byrja. (more…)

Openbert har eg ein blogg. Det er det mange andre kjenningar som har òg. Kva meir, eg har starta på mange bloggar. Gong etter gong har eg gått lei.

No ser eg at denne bloggen er på veg mot ein haust, den òg. Det er lenge sidan eg har skrive noko, og det er stadig lengre sidan eg har skrive noko som er verd å lesa. Eg fekk eit hugskot om at eg burde leggja bloggen ned, og erstatta han med ei statisk side. Eg skal ikkje gjera det. Det er ein del ting som er artige her, og eg føler eit visst andsvar for dei som har skrive kommentarar (dei beste kommentarane ligg på den gamle bloggen, men det er ein del fint her òg).

Så. Eg let denne bloggen berre liggja her litt, og så får eg sjå kva eg gjer med han etter kvart.