Men eg tykkjer du har eit poeng når det gjeld sjølve matematikken. Det vekslar mellom å vera banale analogiar og veldig komplekse formlar — eg trur ikkje det er meininga at dei skal vera noko anna enn imponatorar. Kanskje noko av grunnen til at matematikk er så vanskeleg er å finna her? Vanskelege konsept kan ofte forklarast veldig lett, men det eigentlege handverket er veldig tungt å skjøna. Ein forfattar eg har stor sans for, er Keith Devlin. Han skriv framifrå populærvitskap om matematikk der han forklarar veldig vanskelege ting slik at ein faktisk skjønar kva problemstillingar matematikarane strevar med. Eg les for tida Mathematics: A new golden age, som har teke meg på ein spanade ekskursjon til mange spørsmål eg ikkje ein gong visste var viktige problemstellingar.

At Charlie er ung og kjekk, tykkjer eg derimot ikkje er noko problem. Det er nok av filmar som framsteller matematikk som noko som berre eignar seg for menneske med store psykiske problem (Enigma (2001), A Beautiful Mind (2001) og Proof — ein lagnad dei ser ut til å dela med komponistar, som i Shine (1996))

Til slutt: Eg trur at me er litt usamde om kva «We all use math every day» er meint å tyda. Eg trur ikkje tyder at me gjer enkel matematikk heile tida, men at mykje av det me kan sjå rundt oss, og som «berre er», kan uttrykkast ved hjelp av matematikk. Og, kanskje, at mykje av det me gjer «intuitivt» er kan uttrykkast gjennom matematikk. Inntrykket mitt er at mykje matematikk handlar om formalisera det me intuitivt skjønar, og at det vert vanskelegare dess meir intuitivt det er.

Men etterkvart har eg vorte meir og meir skeptisk. For det fyrste er det denne irriterande, pedagogiske mattegreia – «vi brukar alle matte kvar dag, vesle deg»- ja, eg VEIT eg gjer det, men eg brukar for faen meg ikkje kvantrippulasjonslikningar og cinus og kosinus og kva det heiter!!! Kanskje brukar eg gange og deling to gonger i veka. MAKS! Nei, det irriterer meg, det er like irriterande som eit hefte vi har i heimen som heiter «Teller matte?» utgitt av Norsk Matematikkråd i 1999. Så sjølvsagt tel matte!!!! Blir litt opphissa av den introen på serien, ja.

For det andre er det nokre gongar at det er så utruleg lett å sjå at viss etterforskarane hadde brukt vanlege politimetodar (fingeravtrykk t.d.) hadde dei ikkje trengt å henta i nn denne ekstrakompetansen frå den særs unge og kjekke professoren. Det er som når CSI berre finn ut ALT ved å bruka tekniske bevis, og dei har ALLE tekniske maskinar som løyser ALT ved å trykka på ein knapp og i tillegg er det irriterande bra grafikk og spanande lydar i programma etterforskarane brukar.

For det tredje irriterer han matte-professoren meg. Ikkje berre er han ung og pen, og han har alltid tid til å hjelpa FBI med mordgåter, sjølv om han må springa mellom viktig forsking og førelesingar. Men det er mest at han er så utruleg kjapp med å finna samanliknar til dei mest avanserte likningane og algebra-ane, slik at alle skal skjøna kva det går i. Men det gjer eg då for faen ikkje når han byrjar skribla opp alle data og variasjonane på tavla si.

Grmf. Men han som spelar pappaen i serien er bra.