Strøtankar: Tarjei Vågstøl

Sidan eg var femten år gamal, har eg drive på med organisasjonar og gjort organisasjonsting: Medlemsmøte, styremøte, fraksjonskampar, årspengar, flygeblad, demonstrasjonar, tidsskrift, studieringar, ta-ein-øl-etter-møtet. Det var i organisasjons-Noreg eg fann kjærleiken, og der er her eg har fått jobb. Eg skreiv til og med hovudfagsoppgåva mi om organisasjon og organisering.

Kvifor? Jau då, Noreg er eit gjennomorganisert samfunn. Men me lagar ikkje desse organisasjonane berre fordi me treng eit rammeverk for å ordna liva våre. Me lagar desse organisasjonane fordi me vil endra noko, eller som Kim Salomon seier det (og alt høyrest meir poetisk ut på svensk):

Begreppet social rörelse definieras vanligtvis som ett kollektivt organiserat handlande. Deltagarnas aktiviteter utgör den väsentligaste ressursen, och syftet är att endra samhällsutvecklingen. Rörelsen får sin kraft genom anhängarnas aktiva deltagande och vilja att förverkliga rörelsens mål. (Rebeller i takt med tiden (Rabén Prisma, 1996), s. 17).

No har «alle» (frå Cory Doctorow til lunsjbordet) byrja å snakka om kollektiv, målretta handling utan organisering. Clay Shirky har skrive ei bok om det: Here Comes Everybody (takk, boing boing).

Eg har ikkje lese ho, så eg veit ikkje om det er Web 2.0-drøymeri, ein variant av den usynlege handa til marknaden eller kva. Eller kva dei tenkjer ein skal oppnå utan organisering.

Når eg planlegg store høgtider og feriar, er det eit fast punkt på programmet å planleggja kva slags bøker eg skal lesa. Som om det er store mengder tid eg kjem til å føla eit desperat behov for å slå i hel.

Denne påska hadde eg tenkt å arbeida meg gjennom to bøker av Paul Kennedy: The Rise and Fall of Great Powers og Parliament of Man. Kennedy er ein nestor innan analyse på «grand strategy»-nivået, og etter å ha lese meg gjennom Norman Davies si bok om andre verdskrigen (ikkje overraskande handlar den fyrst og fremst om Polen) tykte eg det var på tide med litt amoralsk historieskriving att.

Uansett, eg kom førti sider inn i Parliament of Man. Ikkje vart det noko av møbelsnekringa heller. Påska gjekk med til The Wire og det store mysteriet: Korleis kan taket til Fru Hansen vera gjennomvått, og golvet vårt heilt tørt?

I huslyden nytta me påska (av fleire grunnar vart det ufrivillig hyttepåske heime i stova vår) til å arbeida oss gjennom sesong ein av The Wire. For meg var dette andre gongen (no med norske undertekstar).

Nokre punkt til oppsummeringa:

- Språket er ikkje så uforståeleg. Eg fekk tak i nokre fleire poeng med tekstinga, men det var ikkje så mykje eg hadde gått glipp av. Nokre setningar her og der, sjølvsagt, men likevel.

- Litteraturvitarar greier tydelegvis å gissa 95 prosent av handlinga på førehand.

- Kor «realistisk» er serien? Korleis kan ein måla det? Fyrste gong eg såg sesongen, var eg heilt overtydd om at dette var kjemperealistisk. No ser eg at eg vart «lurt»: filminga og klippinga bryt med vanlege TV-serier, og, ja, alle karakterane er «grå». Men dei er likevel utprega arketypar (som sagt, litteraturvitaren har allereie funne ut korleis kjem til å gå med dei aller fleste i serien).