Strøtankar: Tarjei Vågstøl

I huslyden nytta me påska (av fleire grunnar vart det ufrivillig hyttepåske heime i stova vår) til å arbeida oss gjennom sesong ein av The Wire. For meg var dette andre gongen (no med norske undertekstar).

Nokre punkt til oppsummeringa:

- Språket er ikkje så uforståeleg. Eg fekk tak i nokre fleire poeng med tekstinga, men det var ikkje så mykje eg hadde gått glipp av. Nokre setningar her og der, sjølvsagt, men likevel.

- Litteraturvitarar greier tydelegvis å gissa 95 prosent av handlinga på førehand.

- Kor «realistisk» er serien? Korleis kan ein måla det? Fyrste gong eg såg sesongen, var eg heilt overtydd om at dette var kjemperealistisk. No ser eg at eg vart «lurt»: filminga og klippinga bryt med vanlege TV-serier, og, ja, alle karakterane er «grå». Men dei er likevel utprega arketypar (som sagt, litteraturvitaren har allereie funne ut korleis kjem til å gå med dei aller fleste i serien).