Dagbladet har eit oppslag om Henry Molaison, ein mann som ikkje kunne hugsa meir enn 20 sekund.
Brått skjøna eg kvar inspirasjonen til filmen Memento kom frå. Så prøvde eg å tenkja på korleis ein kan skapa meining i livet utan minne. Dinest vart eg uendeleg trist.
Etterpå tenkte eg litt på filmen Total recall, og tenkte litt på at det fine er at vi kan konstruera minne om ting vi ikkje har opplevd, og at det er kultur. Så vart eg trist att.
men no er det snart luciafest i barnehagen, og då er det vel uråd å ikkje verta glad att?
Kva om ein ikkje kan hugsa at ting skal skje, då må det vera vanskeleg å gleda seg over slikt?
Men for oss som har minne er det utenkjeleg å leva utan. Men kva med han som ikkje veit om noko betre? Kvar dag var jo ny for han, og det må då vera spennande. Klart, det har nok vore eit tomt tilvere, men det er ikkje heilt sikkert. Ingen kunne vel leva i noet som han, og er det ikkje det me vert opplærte til å gjera gjennom tallause visdomsord? Tenk å kunna gleda seg over nye ting kvar dag.
Alle har vel ikkje dei same kriteria for å verta lukkelege, i alle fall kan ikkje alle verta lukkelege på våre premiss?
Livet hans var nok ikkje særleg lett, men eg tykkjer ikkje ein skal sørgja over eit slikt minnetap heilt utan vidare.
Ja, men tenk det kor trist det må vera å oppdaga at du ikkje kan hugsa, gong på gong.
Huff, ja, det var sant.
Han er vel og eit ytterpunkt. Ville det vore betre om ein hugsa absolutt alt? Som den gamle mannen i ei av novellene i Labyrintar (J.L. Borges). Han nytta ein heil dag til å hugsa den forrige. Det kan jo og vere strevsamt. Men kanskje mindre trist?