Tarjei Vågstøl

I fall nokon såg at bloggen min var “hacka” (altså, at tittelen var endra av nokon andre enn meg): No har eg endeleg teke meg på tak og oppdatert frå WordPress 2.3.3 til 2.6.2. Den nye utgåva av WordPress ser ålreit ut, sjølv om brukargrensesnittet er veldig “2006″ (masse AJAX og avrunda kantar). Det er uansett ikkje særleg viktig.

Sidan eg er så slapp med oppdatering av denne bloggen, vil eg dessutan seia:

Dei siste dagane har Dagbladet køyrt ei sak [1, 2] om at Cappelen har valt å nytta fvt/evt (i staden for f.Kr/e.Kr) i ei ny RLE-bok (RLE er det reformerte KRL-faget, som var det reformerte kristendomsfaget. Kanskje det liknar på det eminente faget “Livssyn”, eg veit ikkje). Saka kom først i DagenMagazinet, så eg lenkjer dit òg.

Ei rekkje politikarar stilte opp og fordømte. Piff.

Til denne saka vil eg melda:

1. Eg har skrive fvt/evt i minst tjue år. Men så er eg òg vaksen opp ein aktivt sekulær heim. I tale trur eg at eg seier “før/etter null”.
2. Helst ville eg gått inn for ei tidsrekning utan eit vilkårleg nullpunkt, men eg kan ikkje førestella meg korleis det skal gjerast.
3. Altså, nullpunktet kjem til å vera der ei god stund frametter. Det er verdsfemnande, på same måten som amerikansk engelsk er det: Sjølv dei som har eit anna null-år, veit utmerka godt kva for år det er i “vår” tidsrekning.
4. Sidan vi no har dette nullpunktet, tykkjer eg vi bør sekularisera det. Men eg ønskjer jo eit samfunn der religion er flytta heilt til privatsfæren og historietimane, og meiner det er ein uting at folk praktiserer religiøse ritual “utan å meina så mykje med det”.
5. Hurra for Cappelen!

Evt/fvt har sjølvsagt ingenting med toleranse å gjera, det er medviten sekularisering.

… eller sjøpølsa, som me seier på norsk, er eit av dei fem yndlingsdyra mine.

Nei, det er ikkje noko vakkert dyr, men eg er djupt fascinert av forsvarsstrategien. Dette dyret lever jo på botnen av havet og et sand. Når det vert angripe, har det rett og slett ein strategi med å by fram ein liten bit av seg sjølv, for så å regenerera den delen seinare.

Sea cucumbers (Holothuroidea) eject parts of the gut in order to scare predators. The gut can then be regenerated in a few days by cells in the interior of the sea cucumber [*]

Mormor var frå Oslo (eller, rettare, Østre Aker), men så lenge eg kan hugsa sa ho at “eg kjenner meg ikkje att i Oslo lenger” (ho flytte vel derifrå i 1950 eller -51, om eg ikkje reknar heilt feil). No har eg budd i Oslo i ni år, og det same held på å skje rundt meg.

Det siste nye er at dei har bestemt seg for å byggja om Oslo S og Postens brevsentral til nokre science fiction-monolittar. Store delar av Grønland er allereie tettbygd med “moderne” husvære (ca. åtte etasjar), og det er snakk om å gjera det same med resten. I tillegg kjem Operaen, og nybygga til Munch-museet og Deichmanske. Og det er berre i denne delen av sentrum (Oslo S/Grønland/Bjørvika).

Eg veit ikkje heilt kva eg meiner om alt dette. Eg liker nye og store bygg, men her nede i “nye sentrum” tykkjer eg at det vert litt trangt, planlaust, menneskefiendsleg og mange glas- og stålmonolittar. Dei nye bustadhusa ser ikkje så koselege ut, heller. Eg saknar ein stor park, eg. Ein skikkeleg park, ikkje berre ein grasplen og nokre tre. Slike parkar trengst, men me treng noko som tilsvarar Frognerparken - ein litt stilig, designa park.

Dessutan saknar eg ei nettside der eg kan få oversyn over alle dei nye utbyggingsprosjekta som er på gang og sjå dei i samanheng.

Når eg planlegg store høgtider og feriar, er det eit fast punkt på programmet å planleggja kva slags bøker eg skal lesa. Som om det er store mengder tid eg kjem til å føla eit desperat behov for å slå i hel.

Denne påska hadde eg tenkt å arbeida meg gjennom to bøker av Paul Kennedy: The Rise and Fall of Great Powers og Parliament of Man. Kennedy er ein nestor innan analyse på “grand strategy”-nivået, og etter å ha lese meg gjennom Norman Davies si bok om andre verdskrigen (ikkje overraskande handlar den fyrst og fremst om Polen) tykte eg det var på tide med litt amoralsk historieskriving att.

Uansett, eg kom førti sider inn i Parliament of Man. Ikkje vart det noko av møbelsnekringa heller. Påska gjekk med til The Wire og det store mysteriet: Korleis kan taket til Fru Hansen vera gjennomvått, og golvet vårt heilt tørt?

Fyrst fekk Facebook alle til å slutta å blogga, og så fann alle ut at Facebook var for mykje styr og stress. Det burde vera eit godt argument for å friska opp att denne bloggen, men eg veit ikkje om eg orkar. Kanskje eg rett og slett skal leggja han på is. Det trur eg hadde vore ein god idé.

Då var eg på Facebook — eg òg. Førebels har eg ikkje etablert kontakt med andre enn dei eg snakkar med andlet til andlet, men me får sjå kva for gamle kjenningar som dukkar opp …

I tre år har ein 14″ Apple iBook vore venen min. Det var den fyrste «skikkelege» datamaskina eg kjøpte; det slår meg at alt eg kan om datamaskiner (sidan midten av 1980-talet) har eg lært på Frankenstein-monster eg har skrudd saman sjølv av avlagte delar. Då eg kjøpte iBook-en, var det mest for å ha ei maskin som «berre verka». Det gjorde ho, og eg var framleis ganske nøgd, sjølv om både prosessoren (1.2GHz PPC G4), skjermen (1024×768 14.1″) og minnet (768MB) etter kvart rykte nedover i divisjonane. Eg treng ikkje noka ny maskin, eg, tenkte eg.

Eg har rett nok oppgradert litt. Maskina kom med 256MB minne, og det skjøna eg med ein gong at var for lite, så allereie etter nokre dagar sette eg inn ei 256MB-brikke til (seinare vart det ei 512MB-brikke, og 256MB-brikka arva Gudrun). Etter eit stygt fall tok disken kvelden («klank-klank»), så eg sette inn ein ny og større disk (80GB, 5400 rpm mot 60GB, 4200 rpm). Fire månader i Kairo, der maskina vart brukt på wifi-kaféar nokre timar om dagen, tok knekken på batteriet, så det bytta eg. Det siste som skjedde, var at straumforsyninga rauk i mars. Då tykte eg at 750 kr var litt drøyt til ei så gamal maskin (nye MacBooks har ei anna straumforsyning), men midt i innspurten med hovudoppgåva verka ikkje tida å vera inne for å gjera noko som helst med arbeidsmiljøet mitt.

I dag knela maskina heilt, og denne gongen reknar eg med at det er viktig komponentar på hovudkortet som har teke kvelden. Det byrja i går ettermiddag, då skjermen brått gjekk i svart og maskina låste seg. Omstart gav berre TV-støy på skjermen. Det legendariske «zap PRAM»-trikset funka, men etter ei tid (alt frå to minutt til ein time) knela maskina att. Symptoma var vekselvis svart skjerm og psykedeliske fargar. Så, om lag klokka 23:00, brått funka det att. Maskina var operativ i fleire timar, og eg kunne sjå ein heil film på henne medan oppvaskemaskina gjekk.

Malapropos, dette minner meg om ein «AI-koan» frå The Jargon File:

A novice was trying to fix a broken Lisp machine by turning the power off and on. Knight, seeing what the student was doing, spoke sternly: “You cannot fix a machine by just power-cycling it with no understanding of what is going wrong.” Knight turned the machine off and on. The machine worked.

I dag kom problema attende. Maskina verka i ein halvtime, og gjekk i svart. Det såg ut til å verka å zappa PRAM, men så gjekk ho heilt i svart, og nekta starta. Av og til kunne eg høyre lyden av vifta som starta (og gjekk og gjekk), eller CD-drevet som spann opp, men firmware vart ikkje ein gong lasta.

Ein kan aldri vita, men eg reknar med at maskina er heilt daud no. Det er litt sørgeleg. Då Gudrun fekk høyra at iBook-en var sjuk i går, svara ho faktisk «og den som du var så glad i» - med medkjensle i røysta. Det tykkjer eg var veldig snilt sagt av ein som ikkje liker tekno-duppedittar.

Kva no? På sikt må eg vel skaffa meg ei ny maskin. Då kjem alle vala eg må ta. Berbar eller stasjonær? Det er ikkje tvil om at det er svært mykje betre å arbeida med det meste på ein stasjonær maskin, men bærbare maskiner har fordelen at eg kan arbeida kvar som helst, og ikkje må setja meg på kontoret for å bruka dei. Operativsystem? Eg elskar OSX, men eg er litt misnøgd med at maskina frå Apple faktisk ikkje vara lengre enn tre år. Alternativet er Linux (helst Ubuntu), men det var så godt å ha ei maskin der alt berre verka, og eg ikkje trong styra med drivarar, codec-ar og alt slikt. Vista vil eg iallfall ikkje ha, etter det vesle eg har sett (Windows XP kunne eg til naud ha brukt).

Vel, vel. Godt eg har ein heilt frisk backup, iallfall.

Endeleg cand. philol.

Så mykje meir eg gjerne skulle lært.

Mange (to) spør kvifor ein er nøydd til å registrera seg for å kommentera bloggen min.

For det fyrste tykte eg det er litt artig om dei som kommenterer fortel kven dei er. For det andre tenkte eg at det kunne redusera mengda med blogg-spam.

Sidan det ser ut som om mange vegrar seg for å kommentera på grunn av kravet om registrering, har eg no installert Akismet, og gjort det mogleg å kommentera utan å registrera seg. Det var ikkje heilt trivielt å finna ut kvar den innstillinga budde i dag, det kan eg lova deg.

No trur eg det skal noko ekstraordinært dersom eg skal unngå å verta cand.philol. Munnleg er rett nok ikkje før neste onsdag. Det er ekstraordinært seint, faktisk dagen etter den myteomspunne kandidatfesten. Men eg må nesten verta overkøyrd dersom det skal gå verkeleg gale no.

Elles er veldig varmt for tida. Det minner meg om to ting.

Fyrst, halvåret i Kairo. No er det nær på tjue varmegradar om natta, og alt for varmt om dagen. Men det er ikkje varmen i seg sjølv som får fram minna. Dei kom fyrst då eg kom på kontoret i dag, og gjekk inn på datarommet, slo varm og innestengd luft mot meg. Nokon hadde skudd av luftkjølevifta. Sikkert for å spara straum i vinter, då det var litt kaldt. Vel, dette maskinrommet er diverre kontoret mitt her for tida. Så eg fann fram fjernkontrollen og fekk på kjøleanlegget. Etter ei stund byrja det å verka (det er behageleg temperatur her no, og eg er litt mindre uroa for at maskinparken skal bryta saman).

Det som minna meg om Kairo, var ikkje varmen, men lukta av kjøleanlegget då det skrudde seg på. Det er merkeleg med slike minne. Lukt og kjensla av lufta framkallar mykje sterkare minne enn ljod og ljos.

Dessutan minner varmen meg om Pesten av Camus. Boka startar med ei perfekt skildring av kor lukka og trong byen Oran (i Algerie) er om sumaren.

Tarjei