Tarjei Vågstøl

No trur eg det skal noko ekstraordinært dersom eg skal unngå å verta cand.philol. Munnleg er rett nok ikkje før neste onsdag. Det er ekstraordinært seint, faktisk dagen etter den myteomspunne kandidatfesten. Men eg må nesten verta overkøyrd dersom det skal gå verkeleg gale no.

Elles er veldig varmt for tida. Det minner meg om to ting.

Fyrst, halvåret i Kairo. No er det nær på tjue varmegradar om natta, og alt for varmt om dagen. Men det er ikkje varmen i seg sjølv som får fram minna. Dei kom fyrst då eg kom på kontoret i dag, og gjekk inn på datarommet, slo varm og innestengd luft mot meg. Nokon hadde skudd av luftkjølevifta. Sikkert for å spara straum i vinter, då det var litt kaldt. Vel, dette maskinrommet er diverre kontoret mitt her for tida. Så eg fann fram fjernkontrollen og fekk på kjøleanlegget. Etter ei stund byrja det å verka (det er behageleg temperatur her no, og eg er litt mindre uroa for at maskinparken skal bryta saman).

Det som minna meg om Kairo, var ikkje varmen, men lukta av kjøleanlegget då det skrudde seg på. Det er merkeleg med slike minne. Lukt og kjensla av lufta framkallar mykje sterkare minne enn ljod og ljos.

Dessutan minner varmen meg om Pesten av Camus. Boka startar med ei perfekt skildring av kor lukka og trong byen Oran (i Algerie) er om sumaren.

Tarjei

Eg oppgraderte til siste utgåva av WordPress nyleg, og nytta høvet til å byta ut temaet samstundes. Eg vonar at dei fleste (alle to) les denne bloggen med ein RSS-lesar, men dei som ikkje gjer det, får det sikkert litt trivelegare no.

No må eg sjå å koma meg attende til pensum her.

Openbert har eg ein blogg. Det er det mange andre kjenningar som har òg. Kva meir, eg har starta på mange bloggar. Gong etter gong har eg gått lei.

No ser eg at denne bloggen er på veg mot ein haust, den òg. Det er lenge sidan eg har skrive noko, og det er stadig lengre sidan eg har skrive noko som er verd å lesa. Eg fekk eit hugskot om at eg burde leggja bloggen ned, og erstatta han med ei statisk side. Eg skal ikkje gjera det. Det er ein del ting som er artige her, og eg føler eit visst andsvar for dei som har skrive kommentarar (dei beste kommentarane ligg på den gamle bloggen, men det er ein del fint her òg).

Så. Eg let denne bloggen berre liggja her litt, og så får eg sjå kva eg gjer med han etter kvart.

Då har eg frista å gjennomføra ei smertefri oppdatering til WordPress 2.1.3 på desse sidene; gje melding om det er noko som ikkje verkar som det skal.

Dessutan: Takk til Oddmund, som formidla kvar ein kunne finna dei norske språkfilene til WordPress. No har eg admin-grensesnittet på nynorsk, og eg trur det har dukka opp norske månadsnamn for lesarane òg.

Når april er ferdig, skal eg forresten aldri skriva hovudfagsoppgåve meir.

Ja. Ifølgje SSB er det 796 personar som har “Tarjei” som fyrste fornamn. Dersom ein søkjer på Google etter Tarjei, peikar det tiande (av over 410 000) treffet til meg. No må eg berre gje ut nokre bøker, så slår eg Tarjei Vesaas.

Oppdatering (2007-03-20): Det er godt at eg eigentleg ikkje ser på nettet som ei popularitetstevling. Då eg sjekka i dag, hadde ein viss Thomas Marco Blatt snike seg inn før meg, berre ved å vinna Tarjei Vesaas’ debutantpris. VG-oppslag er tydelegvis vegen å gå, men eg er ikkje sikker på om eg er klar for den vegen enno. Neste treff på meg (etter nr. 11) kjem langt nede på lista.

Takk vere ein hyggeleg medarbeidar på Humac i Oslo City, fekk eg stadfesta at problemet var straumforsyninga (”batterieliminator”). På eitt vis var det greit, for då er det ikkje tvingane naudsynt å kjøpa ny maskin.

Problemet er at det kostar 750 kr for ei ny straumforsyning. Eg tykkjer det er litt dyrt, eg. Særleg for ei maskin som bør bytast ut om eitt til to år, uansett.

For å vera ærleg, har eg nesten aldri opplevd at det er sjølve straumforsyninga som går sund. Det er visst ikkje eit uvanleg problem på Apple-maskiner, men utan måleverktøy og loddebolt er det litt vanskeleg å vera handyman - eg kan ikkje ein gong finna ut kvar problemet et. Denne sida har fine instruksjonar.

Clah Ohlsson sel fine batterieliminatorar, men det hjelper jo ikkje når desse ikkje har Apple-plugg.

Oppdatering: Eg beit i sureplet, og kjøpte ei flunkande ny 65W straumforsyning med Apple-logo. I bakhovudet snurra ideen om at eg kunne funne ei gamal, utgått PC-straumforsyning og lodda på Apple-pluggen. Så melde spørsmåla seg: (1) Kva vil “nesten rett” volt-styrke gjera med maskina mi?, (2) Kva skjer om eg koplar pluggen med feil polaritet?, og (3) Eg har ikkje loddebolt, og er ikkje særleg flink med lodding heller.

Enden på visa var at eg sa til meg sjølv:

Tarjei, sjølv om far din er ingeniør og bror din er ingeniør, tyder ikkje det at du har noko ingeniør-gen. Du er fyrst og fremst snart historikar, pratmakar og dessutan ganske flink med software. Kvifor valde du Apple i utgangspunktet? Var det ikkje fordi du ville ha ei maskin som berre verka?

Då eg gjekk på gymnaset og skulle læra “studieteknikk” (det var berre eit pedagogisk omgrep eg hata meir, og det var “gruppearbeid”), var tankekart det heilt store. Eg trur aldri at eg laga eit einaste eitt.

Fyrst og fremst kom det seg av at eg ikkje skjøna poenget. Eg skjøna aldri om (i) meininga var at resultatet, altså det ferdige tankekartet, skulle presentera pensum i fortetta form, eller (ii) om det var prosessen med å laga tankekartet som skulle vera lærerikt. For meg trur eg rett og slett at tankekartet trefte feil nivå: Eg liker godt både “argumentasjonsrekkjer”, tidsliner og andre, meir avgrensa visualiseringar av informasjon.

Eg trur at tankekart har mykje sams med PowerPoint, munnleg framføring, gruppearbeid, gateteater, ClassFronter og strategidokument. Det er mogleg å føra “heimeside” (i åra 1996–2003) og “blog” (frå 2002–) på lista.

No har eg flytt alle dei gamle artiklane frå Strøtankar-bloggen hit. Då måtte eg samstundes oppgradera til nyaste utgåva av WordPress (2.1.0), men det kan ikkje vera så gale.

Eg er lei for at kommentarane ikkje vart med over; dei var i mine augo minst like interessante som det eg hadde skrive, og det var mange som la ganske mykje arbeid ned i dei. Difor slettar eg heller ikkje “Strøtankar”, men let bloggen liggja brakk slik at kommentarane er tilgjengelege.

Takk for at de vart med over hit!

Jokke prøver seg med nye skrivereglar.

Det må han vel gjera. Som Brage kommenterer, det er på linje med røvarspråk og ikkje noko som er verd å tenkja så mykje på. Av liknande “hacks” er eg meir fascinert av cockney rhyming slang, som vitnar om meir genuint ønskje om å leika med språket.

Viktigare: Eg hugsa brått at det som jamleg irriterer meg med både nynorsk og bokmål er at me har eit idiotisk system for å skilja mellom lange og korte vokalar. Om me for ein augneblink legg bort den delen av problemstellinga som handlar skiljet mellom sommar/sumar og hammar/hamar, vert lengda på ein vokal styrt av konsonantane som kjem etter i ordet.
I mange år har eg lurt på kvifor me ikkje kunne brukt dobbeltvokal for å markera lange vokalar, og enkeltvokal for å markera korte (med opning for at nokre korte kan uttalast som lange i visse målføre) — eller brukt eit teikn, td. overstrek, på dei lange vokalane.

Kan svaret vera at skiljet mellom korte og lange vokalar er svært uklårt på norsk?

Då eg flytta til Oslo i 1999 for å sitja i sentralstyret i Norsk Målungdom, fekk eg eit råd eg alltid har hugsa på seinare. Eg visste det kom til å verta nokre travle år, men fekk litt mot då ein gamal sentralist viste fram Filofaxen sin og sa at “de får tid til fritid og hobbyar, berre de planlegg litt”.

Eg er sikker på at han hadde rett. Dersom ein hugsar på kva som må gjerast og når, er det lettare å få tid til meir, og akslene vert lettare fordi ein ikkje tenkjer på kva ein ikkje har gjort heile tida. Eg skal vedgå at eg har vore slapp med å strukturera livet mitt dei siste åra: eg har gløymt møter og tidsfrister, og lagt langsiktige oppgåver nedover samtidig som eg har kasta meg over “lette” oppgåver. No har eg tenkt at eg må meg meir orden. For å forsvara meg litt, det er ikkje eit nyårsløfte. Det er meir ei “dille” eg nett har fått.
Førebels har eg lese meg litt opp på nettet om konseptet “Getting Things Done“. Det høyrest ut som eit ekko frå jappetida på 1980-talet, men ho har allereie inspirert eit par gode idéar:

1. Ein kalender er eit godt hjelpemiddel, men berre til å skriva opp det eg absolutt må gjera (td. møte eg er nøydd til å vera på). Oppgåver som skal gjerast må eg styra på ein annan måte.

2. Det er lurt å ha ein “innboks” for å skriva ned alt eg hugsar på at må gjerast, utan å prioritera det eller analysera oppgåva der og då. Berre skriva det ned, slik at eg veit eg har det ute av hovudet mitt.

For å hjelpa meg, har eg to små Moleskine-bøker: Ei for kalenderen, ei for gjeremålslister. Dersom eg får nokre store innsikter, skal eg koma tilbake med meir.