Edit: Det var 50/50 smør og Melange, for lågkarbo-folket hadde kjøpt alt smøret frå Rema. Alt som var att, var ei bordpakning.

I går kvesste eg alle fargeblyantane eg kunne finne. I eit syltetyglas vart det veldig fint (finare enn den sundslitne mobil-optikken min kan gje att):

Kvifor er dette fint? Jamsides med å ha former og fargar som er tiltalande, på eit ureflektert nivå, er det fyrst og eit fortetta uttrykk for «familelukke». Fargeblyanten er glade ungar(+) som sit stille(+) rundt eit bord og utfaldar barnleg kreativitet(+). Eit slikt glas er potensialet for den typen lukke, gjort til ein leikam.

Dette skjer berre på interiørbilete, sjølvsagt.

Ved å plassere blyantene i fargesterke trebokser av ulik størrelse får de en dekorativ funksjon – også når de ikke er i bruk. Og når de står slik på utstilling, blir det mye lettere å finne fram papir og faktisk bruke dem.

Slik er det: Om ungane bestemmer seg for å teikna litt, tek det i beste fall fem minuttar. Blyantspissane kjem til å knekka med ein gong. Tek det lengre tid, kan du banna på at ungane har funne kulepenn og laga kunst på den kvitmåla panelveggen i stova i staden. Alt ligg ut over golvet etterpå (ikkje noko gale i noko av dette, og det er trivielt sant).

Apropos: Når ein skriv om cupcakes, kvifor er det ingen som nemner at sjokoladesmørkrem er kjempegøy for fireåringar fordi det er så lett å få det til å likna på bæsj?

Eg skal lesa den husmorblogg-teksten, altså, og husfar kjem attende til meir om temaet (eg kjenner meg kompetent, sidan eg både kvesser fargeblyantar og bakar cupcakes).

Eg vedgår at eg er avstandsforelska i mange sider ved britisk kultur. Eg beundrar korleis britane vernar om eigne, tilsynelatande meiningslause (og difor meiningsfulle) særeigenheiter som om øya var den siste siviliserte pletten på jorda, og kjærleiken til språket som kjem til uttrykk i Chambers dictionary og i «cryptic crosswords».

Kanskje difor vert eg så lei meg når eg ser kor bråsint, urimeleg og aggressivt dei britiske styremaktene reagerer, som eit styresett som går til krig mot sitt eige folk. Jau då, eg visste vel at det britiske systemet var noko av det mest liberalistiske i Europa, med eit mislukka sosialdemokrati på toppen. Jau då, Mike Leigh og alt sånn. Det er berre sånt som eg ikkje har hatt lyst til å tenkja på.

Eg skreiv dette på Twitter for ei tid tilbake:

Trafikkreglane er viktige nok, særleg rettane til syklistar i trafikken. Det er òg viktig at sykling er mindre miljøskadeleg enn bilkøyring, og at folkehelsa vert betre dess fleire som syklar. Utan sertifikat føler eg òg at eg kan koma med slike argument med handen på hjarta.

Likevel, eg vart veldig glad då eg kom over denne teksten, The Real Reason Why Bicycles are the Key to Better Cities (via Boingboing), som legg vekt på noko heilt anna: Som syklistar ser vi – og tek del i – byen rundt oss på ein heilt annan måte enn når vi køyrer inni stålkassar som støyar. Slik er det ei transportform som legg til rette for samfunnsdeltaking og -engasjement på ein heilt annan måte enn bilen (og, for den del, bussen) gjer.

Det er mogleg at påstanden ikkje er heilt eintydig sann, men eg opplever det likevel som eit godt argument.

Vel, Patrick Åserud: Det får du ikkje seia i mitt namn. Eg bur òg i Groruddalen, og eg har det heilt fint.

Lesverdig, sjølvsagt.

Eg tykkjer det er vanskeleg å vera like generell som Åserud. Problem med skular, barnehagar og nærmiljø er naturleg lokale. Alle som har reist gjennom Groruddalen (eller i det minste lese Groruddalen. En reiseskildring av Øyvind Holen) veit at området endrar karakter bokstaveleg tala frå T-banestopp til T-banestopp, ja, faktisk frå busstopp til busstopp. Risløkka er ikkje Ammerud.

OK. Personlege røynsler:

For drjuge tre år sidan flytta familien til Veitvet, Bjerke bydel. Lågaste m²-prisar innanfor T-banenettet. Godt og vel 2/3 av ungane i barnehagen har innvandrarforeldrar.

Eg skal ikkje avvisa dei opplevingane Åserud har. Eg tykkjer det er rart at han insisterer på å oppleva alle sosiale problem i ein innvandringsdiskurs, men eg er sjølvsagt open for at har negative opplevingar.

Sjølv har vi ikkje dei opplevingane. I barnehagen verkar ungane vera gode vener, og våre barn får iallfall ei språkstimulering som openbert kjem derifrå (altså, reinaste Oslo-bokmål). Alle jentene på avdelinga kom då vi arrangerte barnebursdag. Ungane leiker saman på leikeplassen og i akebakken, relativt uavhengig av kvar foreldra kjem frå. «Alle» var på skuleplassen 17. mai. Det er ikkje måte på kor mange fleirkultur-festivalar det er heile tida.

Altså: Kan Aftenposten vera greie å ikkje ta med nabolaget mitt i denne dystopi-lyrikken sin?

- Når man på den måten opptrer med en utvalgt positiv og filtrert del av sitt liv, og får bekreftelse og hyggelige tilbakemeldinger fra Facebook-vennene på dette, er økt selvfølelse og selvtilllit gjerne et resultat, tror [Berit Skog].

Problemet er at alle på Facebook gjer dette, som den førre Facebook-artikkelen på forsking.no la vekt på. Eg trur ikkje Facebook er noko nytt her, det er heller ein katalysator¹ som forsterkar den sosiale prosessen der alle skal framstå best mogleg. Problemet med Facebook, jamført eldre generasjonar nettsamfunn (td. forum og blogosfæren) er at det er ein tettare kopling mellom fysiske personar og nettrepresentasjonar.

Det tryggaste er sikkert å unngå sosial kontakt.

1. Eg les A Thousand Years of Nonlinear History no, og det er mogleg at framstillinga til Manuel De Landa kjem til å påverka korleis eg nyttar omgrep som «nytt», «katalysator» og «prosess». Tida er mogen for litt frisk retro-postmodernisme.

Kort sagt, skal du ha kontakt med meg på nettet, bruk e-post. Den les eg. Det står det på profilen min på Facebook, òg.

Den viktigaste grunnen til at eg har slutta å bruka Facebook, er sjølvsagt IKT-politisk. Men det er òg ein annan, ikkje teknisk-juridisk grunn: Eg er ikkje sikker på om eg liker det sosiale rommet Facebook konstruerer. Eg har vondt for å setja ord på det. Heldigvis er det no forskingsresultat som peikar på at Facebook gjer at vi kjenner oss som taparar.

Den naturlege forlenginga av dette, er sjølvsagt at sosial omgang får oss til å kjenna oss som taparar. Den forlenginga let eg liggja.

Siste året har to bloggarar og net.personlegdomar eg les med stor glede, Eirik Newth og Cory Doctorow sletta kontiane sine. Det er sjølvsagt til inspirasjon, men eg trur så pass godt om meg sjølv at det ikkje var den utløysande faktoren.

Denne bloggen har ikkje noko tema. Kanskje det er difor eg skriv så lite på han. Det er ikkje ein politisk blogg, der eg kler av makta. Til trass for at eg sikkert har like skarpe analysar av samtida som kven som helst, kjenner eg eit ubehag ved å skulle leggja dei ut her og marknadsføra dei. Eg har eit utal interesser, men eg får eit ubehag av å skriva om dei òg. Då eg byrja å blogga, tenkte eg at bloggen skulle få eit tema etter kvart. Det gjorde han aldri. Eg har berre lagt ut eitt og anna, og tenkt etterpå at «å, her har Tarjei synt seg som heilt irrelevant».

Er ikkje bloggformatet noko for meg? Eg veit ikkje. Eg vågar påstanden om at eg har skrive på digitale medium lenger enn dei aller fleste eg kjenner. Kring 1990 brukte eg uhyre mykje tid på BBS-ar, som var det næraste ein kom «webforum» den gongen. Om lag i 1994 fekk eg tilgang til Internet (kan det ha vore i 1993, det var iallfall nesten med ein gong EUnet vart etablert), og dimed USENET. Folk eg har diskutert med online, har vore verkelege personar for meg. Den gongen ein berre var nerd om ein hadde det slik.

Dei ti siste åra trur eg at eg har flytta meg meir i retning av å vera ein lesar enn ein skrivar. Eg les sjølvsagt bloggar og forum. Eg har konto på både Facebook, Underskog, Twitter, identi.ca og kva det måtte vera, men eg brukar det mindre enn veldig mange andre eg kjenner.

Det er rart. Kan det hanga saman at eg verkeleg ikkje tykkjer at eg er han som skal gå på talarstolen på møte og opphalda dei andre med mine innlegg? Eg trur mange vil påstå at eg verkeleg er ein betrevitar og synsar privat, på to- og fåmannshand, når vi ser på fjernsyn eller les avisa. Kvifor ikkje på nettet?

Har eg vorte privatperson? Har eg isolert meg til familien og nokre få, nære vener, utan ønskje om å seia noko til mange og fleire?

Kanskje det har litt med sosial form å gjera. Eg taklar det sosiale spelet på nettet dårleg, eg er dårleg på meina og skriva noko på sparket. Eg er for dårleg til å visa til kva andre har sagt på kryss og tvers, og dimed generera pingbacks og trackbacks og sosiale pengar. Eg er for dårleg til å marknadsføra meg sjølv. Hadde eg vore god til å marknadsføra meg sjølv, hadde denne bloggen hatt eit tema.

Eg får det ofte betre til på forum. Av ein eller annan grunn heng eg ein del rundt på Hifi-sentralen. Ikkje fordi eg er så veldig oppteken av hifi, men fordi det er masse folk der som vil diskutera musikk og det som fell dei inn (populært kalla off-topic). Likevel, webforum er lukka, upraktisk og ikkje minst utdatert teknologi. Veldig populære, trur eg, men mest som sine eigne rom på internet. Meir som å diskutera lesarbrevspalta i Klassekampen enn som å skriva i henne.

Intellektuelt sett liker eg bloggen som form. Eg liker tanken på å skriva om det som fell meg inn, anten det er kuriøse interesser eller viktige spørsmål. Det er berre det at det er så vanskeleg å skriva.