Alle desse vedtaka var så openberre at eg ikkje ein gong greier å mobilisera indignasjon. Ikkje ein gong over at alt dette skjer dagen før fødselsdagen min. Så gamal er eg altså vorten!

Men, trass kynismen min: Eg er litt irritert over korleis regjeringa argumenterer.

Det er sjølvsagt umogleg for menigmann oss sivile å vurdera kva for fly som er “best”, eller for den del “gode nok”. Difor vart eg litt interessert då eg såg at Forsvarsdepartementet har lagt ut rapportar som syner at det amerikanske flyet er best.

Grundige studium av rapporten kan ikkje avsløra særleg mykje meir enn det en fine grafikken til VG kan: det alle meste av sjølve grunnlaget for å bestemma seg for JSF-flya er gradert, men det har tydelegvis noko med stealth-eigenskapar å gjera, og Econ går god for at alt er fint. Altså, regjeringa kan fortelja at Forsvaret seier at berre JSF er godt nok. Å kjøpa fly som ikkje var “gode nok” er jo direkte idiotisk når ein først skal bruka 150 milliardar på krigsmaskineri.

Men korleis kan ein diskutera, eller etterprøva, den vurderinga som eigentleg ligg til grunn? Kva om JSF ikkje vert produsert, slik nokon har åtvara mot? Er dei svenske flya gode nok då?

Er det mogleg å kjøpa dei russiske flya i staden? Kvifor ikkje?

Etter det eg kan skjøna, har demonstrantane sakleg sett heilt rett. Ut frå propaganda eg har lese, er det ingenting som tyder på at OOXML er ein standard laga med ærlege føremål, altså, for at det skal vera mogleg å for andre å implementera han. Altså, Microsoft ønskjer at OOXML skal verta ein standard fordi dei ikkje vil at nokon (les: store kundar) skal bruka mot dei at det ikkje er det.

Likevel er eg litt nummen. Så lenge «Word-dokument»-modellen dominerer, er det god grunn til å tru at Word òg kjem til å gjera det, same om det er standard eller ikkje. Microsoft er ikkje interessert i å ha ein standard for tekstdokument, slik at dei må tevla på like vilkår om verktøyet.

Det er to ting som kan bryta «monopolet» Microsoft har:

• at heilt andre paradigme for tekstproduksjon tvingar seg fram og gjer «tekstbehandlingsprogram» som Microsoft Word og OpenOffice.org Writer gamaldagse. Dette er i ferd med å skje, skjønt ikkje heilt slik mange hadde vona.
• at IT-avdelingar i store institusjonar innser at det er svært dyrt og lite fleksibelt å vera avhenigige av Microsoft. Dette er ògi ferd med å skje i store byar og statlege departement rundt om i verda.

NUUG si side om OOXML ser ut til å vera ein fin stad å lesa meir.

Kvifor? Jau då, Noreg er eit gjennomorganisert samfunn. Men me lagar ikkje desse organisasjonane berre fordi me treng eit rammeverk for å ordna liva våre. Me lagar desse organisasjonane fordi me vil endra noko, eller som Kim Salomon seier det (og alt høyrest meir poetisk ut på svensk):

Begreppet social rörelse definieras vanligtvis som ett kollektivt organiserat handlande. Deltagarnas aktiviteter utgör den väsentligaste ressursen, och syftet är att endra samhällsutvecklingen. Rörelsen får sin kraft genom anhängarnas aktiva deltagande och vilja att förverkliga rörelsens mål. (Rebeller i takt med tiden (Rabén Prisma, 1996), s. 17).

No har “alle” (frå Cory Doctorow til lunsjbordet) byrja å snakka om kollektiv, målretta handling utan organisering. Clay Shirky har skrive ei bok om det: Here Comes Everybody (takk, boing boing).

Eg har ikkje lese ho, så eg veit ikkje om det er Web 2.0-drøymeri, ein variant av den usynlege handa til marknaden eller kva. Eller kva dei tenkjer ein skal oppnå utan organisering.

Eg gler meg til å lesa boka. Det er ikkje så mykje fordi eg trur ho skal fortelja noko nytt (eg har inntrykk av at det er ei vidareføring av argument Marsdal har framført fleire gonger tidlegare), men fordi ei slik bok på sett og vis må innehalda eit slags program for venstresida. Det programmet kan gjerne vera implisitt, men ein analyse av Frp er interessant på grunn av spørsmålet «korleis kan me få Frp-veljarane til å lika oss i staden».

Det er iallfall vanskeleg å seia noko om boka før eg har lese henne. No har jo Frp-ordskiftet kome opp i Noregs Mållag òg, forresten. Dessutan kjem Magnus Marsdal på landsmøtet til Noregs Mållag for å snakka om Frp og distrikta, og det trur eg vert rasande festleg — eller, interessant, i det minste.

Det evige spørsmålet er altså kvifor økonomiane i dei nordiske landa går så bra. No har nokre danske forskarar (tilsynelatande er ingen av dei økonomar, kva konklusjonar me no skal dra av det) skrive ei bok der dei hevdar at den sosiale kapitalen, altså eit samleomgrep for kor velfungerande eit samfunn er, er ein viktig del av “ressursgrunnlaget” til ein økonomi.

- Summen av det ofte uformelle samarbeidet som daglig foregår på kryss og tvers mellom borgere, mellom borgere og velferdsstat, og som hviler på tillit og normer bygget opp gjennom en lang historie.

No er det vanskeleg å seia så mykje fornuftig etter berre å ha lese ein avisartikkel om ei populærvitskapleg bok (moral: du kan sikkert seia noko særleg etter å ha lese eit blogg-innlegg om ein avisartikkel om ei bok, heller), men eg lurer på kor mykje forklaringskraft dette har. Altså, kan ein slå saman ganske komplekse historiske føresetnader til ein “verdi” ein kallar “sosial kapital”?

Eg las artikkelen og tenkte at «nei, det er ikkje heilt rett», men eg kom meg aldri så langt at eg fekk skrive eit motinnlegg. Det har heldigvis Senter for Marxistiske og Matematiske Studium gjort. I ein lang og grundig artikkel tek dei føre seg kor godt «fri programvare» kan vera ein del av kapitalismen.

Me gler oss til del 2.

Eg er likevel skeptisk til å koma med for mange analysar. Det er lettare å sjå på fortida, når det er klårare kva som er skilnaden på intensjon, utfall og konsekvens. Mani har nokre gode poeng, men dei dekkjer på langt nær alt: “Hvorfor er Hizbollah og Israel uvenner. Del II“. Nokre poeng til, stort sett plukka frå alt som svirrar rundt, og heller ikkje fullstendig.

1. Eg trur Hizbollah er svært svekte no. Bombinga og blokkaden av Libanon ser ut til å vera ganske effektiv, og det er vel sannsynleg av kommunikasjonen, forsyningane og manøvreringsrommet er monaleg redusert.

2. Israel må likevel inn på bakken dersom dei skal oppnå noko. Her vil dei vera militært overlegne og dei har erfaring med framrykking her. Hizbollah kjenner likvel terrenget best, og kan truleg påføra ein del tap.

3. Det som avgjer korleis stoda vert i etterkant, er kor vidt Hizbollah kan få til ein “standoff”: påføra Israel tap og unngå direkte konfrontasjonar. Dersom dei kan halda seg unna no når den israelske hæren kjem på “snarvisitt”, kan dei effektivt unngå å verta avvæpna når Israel dreg seg attende. Det er ingenting som tyder på at Israel har tenkt å verta ståande i Sør-Libanon særleg lenge.

Det kjem meir når eg har tenkt meir på dette.